11 ปีผ่านไป ชีวิตหลังรับเหรียญของนักเรียนโอลิมปิกวิชาการ

ประเทศไทยเพิ่งต้อนรับการกลับมาของกลุ่มนักเรียนเก่งที่ได้คว้าเหรียญรางวัลจากการแข่งขันโอลิมปิกชีววิทยาและคอมพิวเตอร์ในปีนี้ ซึ่งหลายฝ่ายได้ร่วมยินดีกับความสำเร็จของตัวแทนประเทศไทยในการแข่งขันระดับโลก

แต่หลังจากการเฉลิมฉลองสิ้นสุดลง ไม่ว่าจะรู้ตัวหรือไม่ พวกเขามีการตัดสินใจครั้งสำคัญรอพวกเขาอยู่ ไม่เร็วก็ช้า พวกเขาจะต้องตัดสินใจว่าจะใช้เวลาอีก 10 กว่าปีข้างหน้าของพวกเขาอย่างไร

ช่วงเวลานี้เมื่อ 11 ปีก่อน อำนวย พลสุขเจริญ ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 จากโรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์ เพิ่งชนะเหรียญเงินโอลิมปิกวิชาการสาขาฟิสิกส์ที่ประเทศสิงคโปร์ และเขายังจำได้ถึงความรู้สึกในช่วงเวลานั้น

“ไม่มีคำว่าสายถ้าเราจะเรียน” คติพจน์ของบัณฑิตยายวัย 91 ปี
สาวเอเชีย จากพูดอังกฤษแทบไม่ได้กลายเป็นมี 8 มหาวิทยาลัยไอวี่ลีกตอบรับ
“เวลาที่เราเพิ่งทำอะไรซักอย่าง ณ ตอนนั้น มันก็จะมีความรู้สึกที่เข้มข้นมาก” อำนวยอธิบายปนหัวเราะถึงความรู้สึกตอนที่ได้เป็นตัวแทนประเทศเข้าแข่งขันโอลิมปิกวิชาการ

“ตอนนั้นก็รู็สึกดีใจมาก แล้วก็รู้สึกว่าเราประสบความสำเร็จในเรื่อง ๆ หนึ่งในชีวิต แต่ว่าพอจบกลับมา ในชีวิตเรามันก็มีเรื่องมากมายหลายอย่างที่เกิดขึ้น ตรงนั้นมันก็เป็นความสำเร็จอย่างนึง แต่มันก็ไม่ใช่ความสำเร็จอย่างเดียวที่เกิดขึ้น”

ก่อนจะได้รับเลือกให้เป็นตัวแทนประเทศนั้น นักเรียนส่วนมากจะต้องเริ่มจากการสอบแข่งขันเพื่อเข้าค่ายของมูลนิธิส่งเสริมโอลิมปิกวิชาการและพัฒนามาตรฐานวิทยาศาสตร์ศึกษาในพระอุปถัมภ์สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา (สอวน.) ตามภูมิภาคต่าง ๆ หลังจากนั้นจึงจะสอบคัดตัวเข้าสู่ค่ายที่ 2 ของสอวน. เพื่อที่จะได้สิทธิ์ไปสอบแข่งขันในระดับประเทศ

จากนั้นผู้ผ่านเข้ารอบจากการแข่งขั้นนี้จึงจะได้เดินเข้าสู่ค่ายของ สถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ( สสวท.) ซึ่งจะมีการอบรมอีกหลายสัปดาห์ก่อนจะทำการสอบวัดผลอีกครั้ง เพื่อที่จะได้ตัวแทนประเทศไปแข่งโอลิมปิกวิชาการ ซึ่งการแข่งขันและเข้าค่ายทั้งหมดนับเป็นช่วงเวลากว่า 2 ปี

รณชัย เจริญศรี หนึ่งในนักเรียนไม่กี่คนที่ได้รับเหรียญถึง 2 ปีติดต่อกันในสาขาฟิสิกส์ คือเหรียญเงินปี 2005 และเหรียญทองในปี 2006 อาจจะเป็นคนที่ผ่านประสบการณ์นี้มามากที่สุดคนหนึ่ง

“ผมจำได้ว่าเป็นช่วงที่สนุกมากที่สุดช่วงหนึ่งเลย เรียนฟิสิกส์ก็สนุกดี คิดอะไรออกมันก็สนุกดี เด็กผู้ชายเยอะในค่ายฟิสิกส์ก็เตะบอลเล่นบาสกัน พอกลับมาเข้าเรียนอาจารย์ก็จะบ่นว่าเหม็นเหงื่อ” รณชัยพูดถึงประสบการณ์ในค่ายสอวน